کودکان بی وطن

 

سكينه ميرهادي با مليت ايراني كه به علت فقر و محروميت و فشار مالی که خانواده با اون دست به گریبان بودند مجبور بود که با هرکس که به خواستگاری اون میاد ازدواج کنه و به قول خودش تا از این شرایط سخت زندگی راحت بشه.  3 سال پيش با مردی با ملیت افغاني از فيضيه قم بنام سيدمحمدمرتضوي، توسط واسطه ای  كه استاد اين آقا بود خواستگار می شه و سكينه به صيغه دائم این مرد در میاد، سيكنه رو وقتی به قم می ره به خانه هوو و به عنوان كلفت به اون خونه می برند. سكينه در آنجا متوجه مي شه که شوهر غیر از این زن (هوو) دارای 3 زن عقدي ديگری است که   در افغانستان بي حامي و بي سرپرست بدون هیچ مسئولیت و یا پرداخت کمک هزینه ای در افغانستان رها شده اند.

از همان روزهاي اول زندگي سکینه توسط هوو، شوهر و پسر شوهر کتک می خورده. اولين بار که 2 قلو باردار بوده با لگدي كه شوهر بر شكم زن وارد مي كنه  سقط جنین می کنه ولی بعد از چند ماه دوباره سكينه باردار مي شه و صاحب فرزند پسري مي شه و در تمام این مدت تحت آزار و اذیت و مشت و لگدهای شوهرو همسرش بوده و یکبار توسط پسرشوهرش که به علت اتهامی که به سکینه وارد کرده بوده که این خانم(سکینه) با پدرش ارتباط نامشروع برقرار کرده چند ماهي به زندان مي ره و بعد از  دوندگي هاي زياد ، خانواده سكينه موفق شدند از محضر مداركي برای اثبات  صيغه دائم سکینه دريافت كنند و به دادگاه ارائه بدهند و بعد از 2 ماه سكينه از زندان آزاد مي شه و دوباره مجبور می شه به خانه شــوهر بـرمي گرده،

عيد سال85  خانواده سكينه از  50 هزار توماني كه از سوي كميته امداد بعنوان عيدي دريافت كرده بودند، 20 هزارتومان از اين پول را به دخترشان مي دهند تا براي خودو بچه ش چيزي بخره چون شوهر هرگز به سکینه پولی نمی داده و برای آنها چیزی نمی خریده و سهم او و فرزندش در حدی بوده که از گرسنگی نمیرند  که هوو و  پسرشوهر براي گرفتن پول، سکینه رو می زنند و زن و كودك خردسالش رو از منزل بيرون مي اندازند،  سكينه با فرزندش به خانه پدر برمی گرده که فشار مالي و شرایط سختی برخانواده تحمل شده.

فرزند سیکنه الان دو سالش است و شناسنامه نداره و مادر یکبار  براي گرفتن شناسنامه فرزندش به مراجع قانوني ذيربط مراجعه كرده كه موفق به اينكار نشد و شرط گرفتن شناسنامه براي فرزند حضور و درخواست پدر به عنوان مالک و صاحب فرزند می باشد و شوهر هم از رفتن به دادگاه  سرباز می زنه و حاضر به گرفتن شناسنامه براي فرزندش نيست و سکینه هم اکنون آدرس و یا نشونه ای هم از همسر برای ارائه در دادگاه نداره.

این نمونه ی کوچکی است  از هزاران كودك بی پناهي كه در شرايط بد زندگي و فشارهاي اقتصادي و فقر متولد مي شوند بدون هيچ اراده ای در ساختن زندگي نابرابري كه ما برايشان ساخته ايم محکوم به تحمل چنين  زندگي زجرآوري هستند، اما هيچ دولت يا قانوني حق ندارد كودكي رو از داشتن ابتدايي ترین حقوق فردي كه داشتن شناسنامه و هويت است محروم كند، آمار كودكاني كه بدون شناسنامه هستند هر روز به خاطر جنگ هاي خانمانسوز قدرت طلبان و مهاجرت ها  رو به ازدياد است و چنين قوانين معيوب پدرسالارانه  كه سرنوشت و آينده كودكان فقط در دست و به تصميم پدران و رئیس خانواده!! شكل مي گيرد، آينده و زندگي كودكان را به مخاطره انداخته است بايد به اين بي عدالتي ها و قوانين ظالمانه که بر آینده کودکان اثر گذار است اعتراض كنيم و سرنوشت كودكان را با افكار و انديشه هاي متحجرانه ومستبدانه به بازي نگيريم،  

ساناز فروهر

۲۰/8/85

 

نوشته شده توسط کانون دفاع از حقوق زنان و کودکان ایران در |  لينک ثابت   • 

---

گزارشی از کودک آزاری دیگر،  توران رستمی کودک 15 ساله دیگری که توسط نامادری دچار شکستگی استخوان فک صورت شد

                                    

عشق ها پرپر زد/ رحم را دیدی شلاق فروخت/ و خیانت به جنایت خندید/ زندگی رادیدی؟/ گفت من دلالم/ در به در در پی بدبختی ها می گردید/ تا حقارت بخرد/ دوستی پرپرشد.

 

هنوز آثار سوختگی ناشی از سیگار  و اتوی داغ در بدن امیرحسین در خاطرمان کمرنگ نشده بود که  شاهد عمل شنیع و زشت کودک آزاری دیگری هستیم، توران رستمی دختر 15ساله که به علت ضرب و شتم شدید توسط نامادری فک پایین دچار شکستگی شده.

با آقای قربان رستمی پدر توران به گفتگو نشستیم،  اهل کرمانشاه هستم و شغلم رانندگی است و مسافرکشی می کنم اولین بار که ازدواج کردم توران هنوز 20 روزه بود که زن اولم درخواست طلاق کرد  و از هم جدا  شدیم  تا مدتی توران پیش مادر بزرگش بود ولی به علت کهولت سن دیگه قادر به نگهداری توران نبود بخاطر این  مجبور شدم خودم ازش نگهداری کنم که با مشکلاتی زیادی روبرو بودم.  برای اینکه بچه سروسامانی بگیره و من هم مشکلاتم کمتر بشه با این خانم (همسردوم)  که حدود 20 سالی  از خودم کوچکتر بود ازدواج کردم.  از همسر دوم هم 2 تا دختر دارد و در طول این مدت همیشه توران توسط نامادری مورد آزار و اذیت های جسمانی قرار می گرفته و چندین بار قاشق داغ را بر روی چشمان کودک قرار داده و این آزار و اذیت ها ادامه داشته تا اینکه 2 سال پیش، نامادری بر روی توران نفت می ریزه و قصد داشته کودک را آتش بزنه که همسایه ها مانع از اینکار می شن و کودک را نجات می دن و توران از همان زمان دچار ناراحتی و اگزمای شدید پوستی شده و تمام بدن دختر از گردن ، سینه تا  پا دچار سوختگی شدید ناشی از اثرات نفت شده.  پدر بخاطر آزار و اذیت های که توسط همسرش صورت می گیره ، از همسر شکایت و اقدام به طلاق می کنه که شکایت بعد از 2 سال در دادگاه کرمانشاه  ره بجایی نبرده و هنوز هم حکمی صادر نشده و  بعد از آن، از کرمانشاه به شهریار نقل مکان می کنه.

پدر با طلاق همسر دوم از نگهداری 3 فرزند عاجز بوده و بخاطر مشکلاتی که داشته  توران به عنوان دختر بزرگتر،  از رفتن به مدرسه محروم می شه البته به گفته پدر بخاطر تهدید هایی که از سوی خانواده و برادران همسر دوم شده بود که گفته بودند یک بلایی سر توران می آورند. پدر مانع رفتن توران به مدرسه می شه و با خانه ماندن توران مسئولیت نگهداری خواهرانش بیشتر به گردن توران 15 ساله می افته، طی این مدت همسر دوم بعد از مدتی (6ماه) دوباره رجوع می کنه و از شوهر  می خواد که اونو ببخشه  و قول می ده که دیگه توران رو اذیت نکنه و دوباره با هم زندگی می کنند. در روزهای اول  به ظاهر  وانمود می کنه که با توران رفتاری خوب داشته ولی بعد از مدتی دوباره آزار و اذیت و کتک های  نامادری شروع می شه تا اینکه اون روز 6/8/85 وقتی پدر به خانه برمی گرده  توران رو نمی بینه از دخترانش سراغ توران رو می گیره که  اونها می گن توی اتاق دیگه است ولی پدر هرچه می گرده توران رو پیدا نمی کنه تا اینکه دختر کوچکتر میگه با مادرشون دعوا کردن، نامادری توران رو زیر مشت و لگدهاش میگیره و بی رحمانه ضربه های به فک کودک می زنه که باعث شکسته شدن فک می شه، دختر در همان لحظه بیهوش می شه و نامادری،  توران رو از منزل بیرون می بره و  درکوچه ای پایین تر از منزل رهاش می کنه، پدر وقتی به سراغ توران می ره، دختر به حالت کما رفته بود.

 پدر،  توران رو به یکی از بیمارستان های کرج می بره  که به علت وخامت حال بیمار اونو قبول نمی کنند و به بیمارستان فیروزگر خیابان به آفرین بخش گوش وحلق و بینی منتقل می شه و از روز 6/8/85 در این بیمارستان بستری است و قرار است در روزهای آتی تحت عمل جراحی قرار بگیره، همسر اول (مادرتوران) تاکنون به دیدن فرزندش نیامده.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط کانون دفاع از حقوق زنان و کودکان ایران در |  لينک ثابت   • 

---

     آثار نقاشی دلارا دارابی، زندانی محکوم به اعدام

"مجموعه‌ای که پيش روی شماست، کلکسيونی از عشق و شادی من است که تقديم ديدگان شما کرده‌ام. تا بی‌هيچ قضاوتی درباره دلآرا به تماشای روح او بنشينيد! بی‌هيچ قضاوتی ببينيد! نمی‌دانم از کدام جاده سرزمينمان برای ديدن نقاشی‌های من آمده‌ ايد مهم هم نيست چون به هر صورت می‌دانم که راهنمای شما 'عشق' بوده است. عشق به زندگی، به انسان، به ايمان که باورداشتن همه اينهاست."

"من دلآرا دارابی ۲۰ ساله، متهم به قتل، محکوم به اعدام، سه سال است که با رنگ‌ها و فرم‌ها و واژه‌ها  از خودم دفاع می‌کنم."

"اين نقاشی‌ها يعنی اين که می‌شود احساس سعادت کرد در عين سياه‌بختی"

"مجموعه حاضر ترکيبی از رنجها، ‌گريه‌های شبانه‌روزی و دردهايی است که با همت و ياری خدا و دوستان عزيزتر از جانم گرد هم آمده است."

"تابلوهايی که پيش روی شماست تصاوير و رنگهای بی حرف نيستند، ‌آنها فتورئالهای دردناک زندگی ماست."

"اين نقاشی‌ها با کمترين امکانات ممکن کشيده شده‌اند. يعنی اين که می‌شود در عين محروميت و در شرايطی که دستت از آزادی کوتاه آست، ‌آزادی را درون خودت بيافرينی."

"اين نقاشی‌ها سوگندی است به جرمی ناکرده. تا مگر رنگ‌ها مرا به زندگی بازم گردانند."

عشق در پستوی زندان!

 

دل آرا، خواستم درباره ات مطلبی بنویسم، اما کدام اثر، گویاتر و تواناتر از هنر دستانت می تواند بار غم و دردی که بر دلت نشسته را به تصویر بکشد و چه زیبا (عشق) را در پستوی تاریکخانه زندان به نمایش گذاشتی.

تو در بندی اما هرگز نتوانستند و نمی توانند روح بلند پرواز و آزادی طلب را اسیر قل و زنجیر کنند. به تو افتخار می کنیم  دل آرا  که چگونه دیدن و چگونه بودن را آموختی، به تو افتخار می کنیم   آنطور که خودت گفتی با کمترین امکانات، از سیاه قلمت خنجری ساختی بر دل  ظلمت، تاریکی، جامعه نابرابر و قوانین زن ستیزی که برای تو و قربانیان از جنس تو کبری رحمانپور، فاطمه حقیقت پژوه، نازنین فتاحی و هزاران زن در بند که قربانی قوانین نابرابر  و  مستبدان و ستیزه جویان آزادی شده اند.

رفیقی در حورای خورشید گفت آبروی زمین محتاج توست زنده بمان دختر!  تو باید زنده بمانی دل آرا!   من،  تو و ما  باید قلم های سیاه را بشکنیم تا دستان پر توان دل آراها  اینبار آزادی را  به تصویر بکشند و  قهقهه های مستانه زندگی برابر و بدون خشونت را جایگزین دردها و گریه های شبانــه دل آراها  بکنیم .

سانازفروهر

۱۰/۸/۸۵

نوشته شده توسط کانون دفاع از حقوق زنان و کودکان ایران در |  لينک ثابت   • 

---

تصاویری از کودک آزاری و شکنجه امیرحسین  5 ساله

نوشته شده توسط کانون دفاع از حقوق زنان و کودکان ایران در |  لينک ثابت   • 

---

گزارشی از دیدار با امیرحسین 5 ساله که مورد آزار ناپدری قرار گرفت

 

دیروز2/8/85 روز سه شنبه با جمعی از دوستان قرار گذاشتیم  به دیدن امیرحسین پسربچه ای که مورد آزار و شکنجه ناپدری قرار گرفته بود بریم.

نام: امیرحسین نام خانوادگی: بابل مراد سن: 5 ساله تاریخ بستری: 2/7/85 .

 ساعت 2:30 روز سه شنبه - بیمارستان لقمان -  بخش اطفال طبقه اول وقتی به تخت  امیرحسین رسیدیم دست های کوچکشو باز کرد و خودش رو انداخت توی بغل ما،  با اینکه از بستری شدن کودک یکماه می گذشت ولی هنوز آثار خطوط و شیارهای ناشی از میله های داغ ،  اتوی داغ ، سیگار و جای دندان ها بر تن کودک باقی مونده بود، هیچ نقطه ای از بدن امیرحسین از آزار و شکنجه های ناپدری  در امان نمونده، به علت ضربه ها یی که بر تن و سر کودک وارد شده بود ، سیستم عصبی مختل شده و سمت چپ بدن کودک نیمه فلج بود. امیرحسین ار این دنیای وحشیانه فقط گاز گرفتن رو  آموخته بود.

غیر قابل باور بود چطور امیر حسین با اون جثه کوچک و نحیف این همه شکنجه و پستی های دنیای بی قانون ما رو تحمل کرده بود.  چطور انسانی می تونه اینچنین رفتارها و اعمال وحشیانه ای  در مورد انسانی دیگر و خصوصا کودک اعمال کنه.

مادر امیرحسین به علت فقر  خانواده در سن نوجوانی با مردی معتاد ازدواج می کنه و امیرحسین حاصل این ازدواج بود ولی به علت اعتیاد شوهر، از همسر اول جدا می شه و لی  برای تامین زندگی خود و فرزندش تن به ازدواج موقت (صیغه) مرد دیگه ای  می شه ، شوهر دوم هم معتاد بود  و  برای دست یافتن به یکسری از خواسته هاش و تحت فشار قرار دادن زن،  میر حسین رو مورد شکنجه و آزار و اذیت جسمی قرار می ده تا مادر بخاطر فرزند تن به خواسته های اون بده ، امیر حسین در تاریخ 2/7/85 به علت ضربه ها و شکنجه های شدیدی که بر جسم کوچکش وارد شده دیگه تاب نمیاره و به حالت کما می ره  و توسط ناپدری و مادر به بیمارستان منتقل می شه،  ناپدری بعد از رساندن امیرحسین از بیمارستان فرار می کنه.

مادر مدت کوتاهی بازداشت و بعد آزاد می شه و طی یکماهی که امیرحسین در بیمارستان بستری بوده،  فقط یکبار مادر و مادر بزرگ به دیدن کودک اومدند.

در حال حاضر کودک تحت مراقبت و درمان و فیزیوتراپی  بیمارستان قرار گرفته و طی تلاش هایی که از طرف فعالین کودکان  و زنان صورت گرفته قرار است  بعد از درمان به بهزیستی سپرده بشه.

در سه ماه اخیر ما شاهد چندین کودک آزاری بودیم که در مواردی منجر به مرگ کودک شده، تا کی باید منتظر بشیم که کودکان مورد شکنجه قرار بگیرند تا کی این دنیای  ناامنی که برای کودکانمان ساختیم باید به اونها تحمیل کنیم .

کانون دفاع از حقوق زنان و کودکان ایران

۳/۸/۸۵

نوشته شده توسط کانون دفاع از حقوق زنان و کودکان ایران در |  لينک ثابت  

---